فرزند آدمیان بازتاب دهنده ی نگرانی های بشر امروز از سرنوشت کره ای است که در آن زندگی می کند. این فیلم ارزنده که به گفته ی کنت توران (منتقد لس آنجلس تایمز) «بلید رانر قرن 21 است» ، به ما هشدار می دهد که آینده ی تلخی در انتظار فرزندانمان است. بهترین فیلم های علمی تخیلی ، قصه ای درباره ی آینده را بازمی گویند اما مخاطب اصلی آنها زمان حال است و فرزندان آدمیان در رده ی همین نوع فیلم ها قرار می گیرد.

فرزند آدمیان براساس نوولی از خانم «پی دی جیمز» ساخته شده است. قصه ی فیلم ساده و سر راست است ، نسل بشر عقیم شده است ، زمان سال 2027 است و ظرف 18 سال گذشته هیچ کودکی به دنیا نیامده است. خانم جیمز ، نویسنده ی کتابی که فیلم از روی آن اقتباس شده می گوید : «من این کتاب را در پاسخ به این پرسش نوشتم که اگر اینده وجود نداشته باشد مردم چگونه رفتار خواهند کرد؟» پاسخ بسیار هول انگیز و مهیب است.

قصه ی فیلم در سال 2027 در بریتانیا سپری می شود. در این هنگام نسل بشر کاملا عقیم شده ، کشور بریتانیا توسط یک حکومیت فاشیستی تمامیت خواه اداره می شود. این حکومت اداعا می کند که دنیا در استانه ی فروپاشی کامل است و فقط بریتانیا موفق شده است از این فروپاشی جان سالم به درببرد. حکومت به شدت با مخالفین و شورشیان مقابله می کند. تئو فارون(کلایو اوون) یک بوروکرات دل شکسته و مغموم است که ارتباط خود را با جهان بیرون قطع کرده است تناه دوست تئو یک هیپی پا به سن گذاشته به نام جاسپر (مایکل کین) است. در همین زمان تئو با جولین (جولین مور) روبرو می شود. جولین در حال حاضر رهبری یکی از گروه های ضد حکومتی را بر عهده دارد.تئو بیست سال پیش با جولین دوست بوده اما بعد از این که کودک نوزاد آنها جان سپرد (و تئو در مرگ این کودک مقصر بود) رابطه این دو نیز قطع شد. جولین حالا از تئو در خواست کمک کرده است. وی قصد دارد جان زن حامله ای به اسم «کی» (کلر هوپ آشیتی) را نجات دهد. این زن به شکل معجزه آسایی حامله شده و اگر بتواند کودک خود را سالم به دنیا بیاورد شاید دانشمندان بتوانند مشکل کنونی بشر را حل کنند. جولین از تئو می خواهد «کی» را از بریتانیای تحت کنترل فاشیست ها خارج کند و به نقطه ی امنی  ببرد. تئو علاقه ی چندانی ندارد اما بعد از ملاقات با «کی» نظرش عوض می شود.تئو دست به کار می شود اما کار به این سادگی ها نیست. هر گروه دستور کار خود را دنبال می کند و «کی» می تواند ابزار بسیار خوبی برای گروه ها و حکومت ها باشد. تئو در این میان باید با رقیب خطرناکی به اسم لوک (چیوتل آیوفور) که رهبری شورشیان را بر عهده دارد ، نیز دست و پنجه نرم کند...

کارگردان فیلم ، الفونسو کوارون در ژانر های مختلفی کار کرده و نشان داده که در همه این ژانر ها توانمند و مسلط است. او در فرزندان آدمیان تسلط کم نظیر خو را بر سینما به رخ کشیده است. فیلم از حیث سبک تصویری یک موفقیت بزرگ است. کار دوربینی امانوئل لوبتزکی حیرت آور و تحسین آمیز است. تصاویری که این فیلم بردار از لندن گرفته است سیمایی از این شهر را به رخ می کشد که انگار این شهر دارد رو به زوال می رود. نما های طولانی و ممتد فیلم ، لندنی را در نظر تماشاگر در نظر می بخشد که شباهت زیادی به لندن جنگ جهانی دوم دارد. خوشبختانه از تدوین تند و پرشی به سبک MTV در این فیلم هیچ خبری نیست. این طوری میتوان از زیبایی های کار فیلمبردار ، طراح صحنه و کارگردان لذت بیشتر برد.

بازی های فیلم همگی عالی و تماشایی است. کاملا پیداست که انتخاب بازیگران براساس نوع نقش ها بوده نه نام شهرت آنها.

الفونسو کوارون فرزندان آدمیان را با انرژی و شور و شوق بسیار ساخته است. او هم در ساخت فصل های اکشن فیلم ماهرانه عمل کرده و هم در پرداخت مایه های فلسفی قصه ی فیلم.

فرزندان آدمیان فیلمی است که تماشاگران خود را به فکر فرو می برد. شاید در هیچ دوره ی دیگری بشر تا این حد نگران جهان اطراف خود نبوده است. مشکلات دنیای امروز جدی و مخاطره انگیز است: بحران نژادی ، بحران تروریسم ، بحران نابودی محیط زیست ، بحران حکومت های قدرت طلب ، بحران ...